Bij ons in Brazilië. 106: Het wonder met vondeling Manfred (1)

Het is weer eens gebeurd: we hebben weer een arm dier geadopteerd. Onze nieuwe huisgenoot zorgde voor een medisch wonder en maakte iets mogelijk dat volstrekt onmogelijk zou zijn.

Naast onze rasechte straathond Susie, over wie je hier meer kunt lezen en onze  lieve  labrador Frieda, over wie hier en hier meer te lezen valt, is onze geadopteerde dierenfamilie in aantal toegenomen.

In de vroege morgen van een zwoele dag eind februari liet ik onze twee aangelijnde honden uit. Zij lopen dan een paar keer onze rustige straat op en neer. Zij lezen dan, zoals een vriend van ons altijd zegt, de plaatselijke krant door vooral laag op de grond te ruiken wie en wat er al zo langs gekomen is.

Susie begon opeens wat naar voren te trekken en ik had wat moeite om de twee bij elkaar te houden. Ze ging met veel kracht richting een verderop gelegen schoenendoos, rook eraan en begon wat vreemde bewegingen rondom de doos te maken. Er zat schijnbaar iets levends in die op diverse plekken doorboorde doos. Een konijn of een hamster? Een kitten of een puppy? Met haar sterke voorpoten gooide ze de doos zelfs even ondersteboven. Toen ik de doos oppakte en van dichtbij bekeek, zag ik witte haartjes door een gat uitsteken en hoorde ik een zwak miauw-geluid. Een jong poesje maakte wanhopige bewegingen.

manfred (1) (Custom)

Gauw onze ‘meisjes’ naar huis gebracht en in de gastenkamer opgesloten, een fototoestel gepakt en terug naar de plek. Foto genomen, de niet zo lichte doos opgepakt en mee naar boven genomen. Door het huis naar ons binnenhofje, met Rosana achter mij aan. Doos op tafel gezet en deksel iets opengemaakt. Een klein lief kittenkopje kwam tevoorschijn en keek ons aan. Oogjes met twee verschillende kleuren, rechts blauw en links grijsgroen. Is dat een teken van een vreemd ras of een genetische afwijking? Later maar even op internet zoeken. Niet zeuren nu en meteen kijken of en hoe we het diertje kunnen helpen.

manfred (2) (Custom)

Het poesje wilde meer. Het wilde eruit, de vrije lucht inademen en meer ruimte om zich heen.

manfred (3) (Custom)

Toen zagen wij het arme diertje beter. Wij pakten het op en bekeken het van alle kanten. Het was uitgedroogd, zwak en mager met over wat uit stekende botjes een wollig en van achteren vuil velletje en staartje. Onder het met poepresten bedekte achterwerkje zagen wij ook wat roods hangen: z’n rectum! Hij had een rectale verzakking en dat was waarschijnlijk de reden waarom zijn vroegere baasjes hem te vondeling hadden gelegd. Gauw wat melk gegeven dat hij met gulzige slokken naar binnen opzoog.

manfred (4) (Custom)

Wat te doen? Wij hebben al twee honden en de meeste honden moeten van nature niets van katten hebben, alhoewel die van ons goed en respectvol omgaan met Babinsky, de kat van zoon Guilherme.

Maar er moest eerst actie ondernomen worden. We hebben een vriend, Manfredo, die een grote dierenkliniek runt met de symbolische naam Sint Franciscus kliniek. Het was bijna negen uur in de morgen. Misschien was hij al wel aan het werk. Rosana belde hem op. Hij was net ter plaatse. ‘Breng hem maar gauw’, was zijn antwoord.

Met de kleine kat in dezelfde schoenendoos werden wij daar ontvangen. We hoefden niet te wachten. Manfredo bekeek het diertje van alle kanten. Het was een mannetje, hij liet ons het minieme penisje zien. Het lichaampje was volledig ondervoed. De poep was helemaal uitgedroogd. Hij dacht dat uitdroging de verzakking van het rectum veroorzaakt had. De grote darm zou hij wel even via een kleine operatie naar binnen werken en verder zou hij wel even goed voor hem zorgen en hem goed laten verzorgen.

Die dag en nacht zou de kleine daar doorbrengen. Een lieve verpleegster werd hem als verzorgster toegewezen. Hij was in goede handen. Manfredo zou hem redden. De  naam van het katje hadden we snel bedacht. Hij werd daar, met toestemming van Manfredo, ingeschreven onder de naam Manfred, met de klemtoon op de eerste lettergreep.

manfred (5) (Custom)

manfred (7) (Custom)

Op de vraag hoeveel het ‘geintje’ ons zou kosten, was het ons eigenlijk al wel bekende antwoord: niets, op het voer, geneesmiddelen en inentingen na. Hier sprak de grote weldoener van dieren.

De volgende morgen zouden wij Manfred ophalen. Op de weg naar huis spraken wij af dat als Manfred thuis zou komen, een test van samenleving met onze honden uitgevoerd zou worden. Als zij hem zouden accepteren, zouden wij hem adopteren. Zo niet, dan zouden we adoptieouders zoeken.

Onbewust verwachtten we een soort teken van de kant van Frieda. Dat kwam ook. Als een wonder. Daarover in de volgende column.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.