Bij ons in Brazilië: 8. Hemels genoegen in 't Hemeltje

Ik ben de trotse eigenaar van een stukje grond met een huisje erop, een 40 kilometer ten zuiden van Belo Horizonte. Een herinnering aan een pareltje aan de Vlijtweg leeft voort in de naam: ’t Hemeltje.

Als ik in Epe zou wonen, dan zou ik dat buiten niet nodig hebben, want wonen in Epe is buiten wonen, met het grote voordeel dat je aan de oostkant het boerenleven mag delen en aan de westkant kunt leven als een bosbewoner.
De door mij geadopteerde stad Belo Horizonte is wel zo onmenselijk wat het verkeer aangaat en wel zo volgebouwd met hoge flatgebouwen en uitgestrekte favela’s, dat je echt de stad uit moet om iets van de wilde natuur op te vangen, al kom je ook die niet ongerept meer tegen, zelfs niet op 40 kilometer afstand.


Het aantrekkelijkste van dat simpele huisje is het 180 graden brede uitzicht dat je vanaf de ruime veranda over de bergen en het dal hebt.
Wat foto’s om dat te illustreren.

Een veranda heeft een eigen filosofie.
Als je daar gaat zitten, een paar keer per maand, dan is het alsof jouw stadse leven als een vuil tapijt even met een mattenklopper bewerkt wordt en het stof uitgewaaid wordt over de bomen en struiken .
Je herleeft .
Je doet nieuwe krachten op.
Je neemt voor enkele uren deel aan de zich altijd vernieuwende natuur .
Je neemt een inwendige douche.
Je kijkt en droomt.
Je denkt en vergeet.
Je maakt van alles mee, wat vooral afhangt van het weer en of er al medebewoners van het ‘condo’ aanwezig zijn.
Heerlijk in de schaduw het zonnige landschap aanschouwen dat aan de hele omgeving dat speciale licht geeft.


Wat huiverig in de natte tijd, wanneer de regen met zijn mooi, maar monotoon getik op bladeren en dakpannen een wat angstige sfeer schept.
Wat bang bij de lichtflitsen als het kabaal van het onweer voorbij trekt over de doorweekte natuur.
De bloemenpracht die je in de verschillende seizoenen omringt.


Kleine onbeduidende vogels die van boven en van achteren op een grote roofvogel duiken.
Gieren die hoog in de lucht hun ergens gevonden eten aan het verteren zijn.
Een jacupemba die met luide vleugelslagen vanuit mijn tuin wegvliegt.


De altijd bezige mussen die voor hun jongen een zacht bedje maken in de gastvrije ruimtes onder de brede dakrand.


De zon die achter de “zaagtandenbergen” opkomt en achter de Moeda-bergen zich zet. De maan die op tegenovergestelde tijden hetzelfde doet.
De hele natuur passeert je.
Volgende week nodig ik jullie uit om naar de opkomende zon te kijken.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento