Bij ons in Brazilië. 54: Scooby en de prinses (deel 4 en slot)

Scooby moest dus wéér weg. De zaterdag erop liepen wij als normaal een rondje door ons condominium, met de arme Scooby in ons achterhoofd. We hadden nog steeds geen nieuw baasje voor hem kunnen vinden.

We wandelden met onze honden Frieda en Susie in de buurt van het huis van een goede bekende van ons, de rasechte Duitser Willie Brant, die er toevallig net aan kwam lopen. Tijdens ons gesprek kwam Scooby ter sprake. Omdat de man aan de rand van ons condominium woont, wezen wij in de verte naar een bos van de buurman met hoge bomen en bamboestruiken, waaronder die mooie, maar arme hond aan een zware ketting vast zat.

Scooby Doo (1)

Brant kende het bestaan van Scooby niet, maar vertelde wel dat de avond er voor zijn zwartwitte teef een ‘dialoog’ met die hond daar aangegaan was. Scooby huilde in de verte en zijn mooie ‘prinses’ antwoordde op dezelfde toon. Dat had ongeveer een half uur geduurd. Van gehoor kenden zij elkaar al; iets dergelijks had zich al meerdere keren voorgedaan, aldus het dienstmeisje van onze gesprekspartner.

We voelden ineens dat we hier misschien wel met het nieuwe baasje van Scooby stonden te praten. Zou hij die huilende hond niet willen adopteren? Zijn hond moest toch ook iemand naast haar hebben, vooral gedurende de week, als zij alleen was. En Scooby is toch zo’n mooie hond. ‘Even mijn vrouw vragen.’

We liepen mee naar zijn houten huis, waar hij een stuk Middeleeuws ogend kasteel heeft laten bouwen. Met een grote eetzaal met een hoge en brede haard en een wijnkelder en geheime gangetjes. Het ziet er een beetje Bourgondisch uit. Het huis staat op een terrein van een kleine 2000 vierkante meter, omringd door een stevig hekwerk. Het bouwwerk was in de laatste fase.

Scooby Doo (2)

We ontmoetten zijn vrouw en dochter. Scooby was het onderwerp van gesprek. Het zevenjarig dochtertje gaf de doorslag.
De vorige eigenaar gebeld of wij Scooby konden halen. Opgelucht zei hij dat dat wat hem betreft meteen kon gebeuren. Hij zou er zelf niet bij aanwezig zijn. ,,We zijn er over vijf minuten’’, zeiden we.

Zijn vrouw en dochter in zijn wagen en wij in de onze naar zijn terrein. De arbeidersvrouw stond ons al op te wachten. Scooby was maar wat blij met al die drukte en sprong  tegen Rosana en mij op. Brant zag Scooby en was direct ontroerd. Zijn vrouw en dochter bleven wat op de achtergrond. Voorzichtig de ketting losgemaakt. Zijn nieuwe baasje ontving hem met open armen. Scooby achter in de wagen laten springen en terug naar zijn kasteeltje gereden. Wij waren benieuwd naar de reactie van zijn hond, de prinses. Ze kenden elkaar van het  gehuil.

Scooby Doo (3)

De eerste kennismaking was geweldig. Er zat wel gaas tussen, maar hij besnuffelde haar zonder dat ze gromde. Aandoenlijk! Eindelijk dan voor hem, een favelahond, een kijkje op zijn prinses. De stevige houten kasteelpoort werd voor hem geopend en hij kon binnentreden.

Scooby Doo (4)

Zijn nieuw baasje liet hem zijn hok zien, een luxe villa in vergelijking met wat hij gewend was. En geen ketting die hem de vrijheid ontnam. Mooie dekens om op te slapen, lekker uit de wind.

Scooby Doo (5)

En wat een ruimte! Wat een partner! Wat een vrijheid! Laat mij het maar gauw even gaan bekijken, zag ik hem denken. En daar gingen ze, met z’n tweeën aan de wandel. Zij vol bewondering en eerbied voor haar mannetje. Ze ging er zelfs bij liggen. Wij mensen bestonden gewoon niet.

Scooby Doo (6)

Scooby Doo (7)

Wat waren we blij dat hij eindelijk een huis had gevonden waar liefde voor hem heerst. Ze zijn weliswaar ‘geholpen’ zodat ze geen nakomelingen kunnen fabriceren, maar hun seksuele wensen kunnen volledig vervuld worden.

Op onze wandelingen komen wij vaak in de buurt en dan kunnen we door het gaas of de houten poort even met hem praten en fysiek contact hebben. Dat doet ons goed en dat doet hem ook goed. Soms gaan we even naar binnen om zijn baasjes te ontmoeten. Dan loopt hij springend voor ons uit.

Scooby Doo (8)

Hij is nu gelukkig. Zijn vrouwtje ook. De mensen rondom delen ook in hun geluk.Zij doen alles voor hen, zoals inentingen, doktersbezoeken, goed eten, vriendschap etc. Hij had eens een stekelvarkentje gebeten en kwam zelf onder de stekels in en rond zijn bek thuis. Zij hebben hem toen naar Belo gebracht en in vijf sessies al die stekels operatief laten weghalen. Hun luxe flat in de stad werd een tijdje zijn onderkomen.

Hij is omgeven door liefde en tederheid en correspondeert daar volledig mee. Hij is nu een van de gezinsgenoten. Door de week hebben de twee honden het rijk voor zich alleen. Ze zijn aan elkaar gewaagd en waken samen over het goed van hun baasje. Het dienstmeisje, dat vlakbij in een huisje achter een flinke keet woont, komt er elke dag, geeft ze eten en houdt Scooby’s ‘huis’ schoon. En tijdens het weekend maken de twee ‘Lieblingen’ deel uit van de familie.

Scooby Doo (9)

Zo ging die idylle een tijdje door. Er was één trieste onderbreking.
Verleden jaar is zijn vrouwtje door een slang gebeten en ter plaatse overleden. Dezelfde week nog heeft zijn baas weer een ander vrouwtje aangeschaft, van hetzelfde ras, maar bruin van kleur. En zo kan zijn geluk, nu misschien wel deels gevuld met heimweegevoelens, nog een tijdje voortduren.

De vagebond  is gelukkig met zijn prinses en zij met hem. Zoals wij konden zien op die zaterdag toen hij wat rondjes maakte achter in de jeep van zijn baas. Toen hij mij zag, wilde hij zo in mijn armen springen, wat een blauwe riem gelukkig verhinderde.

Scooby Doo (10)

Hij heet nu Scooby Doo, zoals de dochter dat wenste.

Dat zij nog vele jaren daar fijn in de natuur en met elkaar mogen leven.

 

FIM     EINDE    THE END

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento