Agenda

De grootste klimaatvervuilers zijn de generaties na ons

Dit verhaal van Daniël Verveer deed me denken aan het volgende verhaal dat ik een tijd geleden toegestuurd kreeg. ik heb het een beetje geactualiseerd.

Bij het afrekenen in de supermarkt stelde de jonge caissière de veel oudere vrouw voor om haar eigen boodschappentassen mee te brengen, omdat plastic zakken niet goed zijn voor het milieu. De vrouw verontschuldigde zich en legde uit: ,,We hadden dat 'groene gevoel' niet in mijn jonge jaren.’’ De jonge caissière antwoordde: ,,Dat is ons probleem vandaag: jouw generatie gaf niet genoeg om ons milieu te sparen voor toekomstige generaties."

Ze had gelijk, onze generatie had niet dat ‘groene gevoel’. Wij gingen niet de straat op om te protesteren voor het klimaat.

Toen brachten we melkflessen, limonadeflessen en bierflessen terug naar de winkel. De winkel stuurde ze terug naar de fabriek om te worden gewassen en gesteriliseerd en bijgevuld, zodat ze steeds dezelfde flessen konden gebruiken.

Kruidenierswinkels pakten onze boodschappen in bruine papieren zakken, die we hergebruikten voor tal van dingen, de meest gedenkwaardige naast huishoudelijke tassen voor afval, was het gebruik van bruine papieren zakken als boekomslagen voor onze schoolboeken. Dit was om ervoor te zorgen dat openbaar bezit (de boeken voor ons gebruik door de school), niet werd geschonden door ons gekrabbel. Toen konden we onze boeken personaliseren op de bruine papieren zakken.

We liepen de trap op, omdat we geen lift hadden in elke supermarkt, winkel en kantoorgebouw. We liepen naar de plaatselijke winkel en stapten niet elke keer in een 100 pk-machine als we een halve kilometer moesten afleggen.

Toen wasten we de badstof luiers omdat we niet over de wegwerpsoort beschikten. We droogden kleding aan een lijn, niet in een energie schrokkende machine die 3 kilowatt verbrandde. Wind- en zonne-energie maakten onze kleren droog. Kinderen droegen kleding van hun broers of zussen, niet altijd gloednieuwe kleding.

Destijds hadden we één radio of tv in huis, àls we die al hadden, geen tv in elke kamer en de tv had een klein scherm, ter grootte van een grote zakdoek, niet ter grootte van Rottumerplaat. We mixten en roerden met de hand omdat we geen elektrische machines hadden om dat voor ons te doen. Als we een breekbaar artikel moesten verpakken om per post te sturen, gebruikten we oude kranten, niet piepschuim of plastic noppenfolie. Destijds gebruikten we geen motor en verbrandden geen benzine om het gras te maaien. We duwden de maaier, die op menselijke kracht liep. We oefenden door te werken, dus we hoefden niet naar een fitnessclub om op loopbanden te lopen die op elektriciteit werken.

We dronken uit een kraan of fontein toen we dorst hadden in plaats van uit een kopje of een plastic fles. We vulden pennen met inkt bij in plaats van een nieuwe pen te kopen en we vervingen de scheermesjes in plaats van het hele scheermes weg te gooien, alleen maar omdat het mes ‘saai’ werd.

Mensen verplaatsten zich met de fiets of lopend en kinderen fietsten of liepen soms kilometers ver naar school in plaats van hun ouders te kneden tot een 24-uurs taxiservice in de vervuilende auto van het gezin, die hetzelfde kost als een heel huis vóór het 'groene gevoel'. We hadden een stopcontact in een kamer, niet een hele reeks stopcontacten om een tiental apparaten van stroom te voorzien en we hadden geen gecomputeriseerde gadget nodig om een signaal te ontvangen dat werd uitgezonden door satellieten 23.000 mijlen in de ruimte om de dichtstbijzijnde kroeg te vinden. We speelden nog gewoon met een bal buiten in plaats van de hele dag met een energie verslindende smartphone of tablet in de weer te zijn. Als we iemand wilden spreken, liepen of reden we naar hem toe, in plaats van hem te appen met een elke dag weer op te laden apparaat.

Als we bij wijze van uitzondering op vakantie gingen, bleven we in ons eigen land en hadden we het heerlijk! We gingen niet een paar keer per jaar met de grootste vervuilers van ons klimaat de lucht in omdat we denken dat we 'aanzien' genieten als we ver weg op vakantie zijn geweest.

En zo kunnen we nog een hele tijd door gaan.

Maar nu staat een groepje kinderen te blèren dat er iets aan het klimaat moet gebeuren! Ze weten niet eens wat ‘groen gevoel’ is, zijn zelf de grootste vervuilers!

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Terzijde

Wat is het toch altijd frappant dat bij alle partijen na de verkiezingen feest wordt gevierd. Bij de winnaars uiteraard, maar ook bij de verliezers, omdat het verlies kleiner was dan verwacht, omdat de partij 'weer klimt', omdat de partij de grootste is gebleven, omdat ze een 'factor van belang' is gebleven, omdat de uitslag weliswaar slechter is dan de vorige keer maar beter dan in de peilingen, enzovoorts. Dus eigenijk alleen maar winnaars en geen verliezers. Politiek ten voeten uit.



VA02 2019 01 Aangepast

De nieuwe VA-krant is een heel bijzondere. Om naar uit te kijken! Hier vast een leuk voorproefje!



100% wild: vanmorgen twee wilde zwijnen met 16 biggetjes gezien. Ze zijn er vroeg bij. Voorjaarsbode? Nee, zachte winter, want de draagtijd is bijna vier maanden.



Vrolijk makend filmpje van de dag over Jenny, een paard dat dagelijks alleen aan de wandel gaat.



Prachtadvertentie in De Schaapskooi .



In De Telegraaf: Gezin uit Epe kreeg plots Syrische buren: ’Nu hulp nodig’



Ons buitengebied is vergeven van percelen waarop kerstbomen, buxussen en ander landschaps ontsierend groen wordt geteeld. Wij vinden dat verschrikkelijk. En het ergste is, dat de gemeente er nog vrolijk aan meewerkt ook om nog eens een terrein van 36 voetbalvelden groot te bestemmen voor kerstbomen. Hoe haal je het in je hoofd! Vraag eens rond hoeveel mensen dat wèl mooi vinden. Nog even en we houden geen weiland meer over. Bescherm het landschap eens, in plaats van een bedrijf dat te laten verpesten! Hé, 'bescherm het landschap' is ook de naam van een actiegroep en website die zich daar tegen verzet. Goed werk mensen! Hulde!



Epe mien däärpien deel 3 van Gert van den Esschert ligt nog in de winkel en daar is nu deel 1 ook bij gekomen. Het is de vierde herdruk van het succesvolste boek uit de serie, waar nog steeds veel vraag naar is. Snel naar de winkel of bestellen bij Uitgeverij Gelderland, voordat het weer uitverkocht is!



Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.